ik ken een man
van wie ik dacht dat ik hem kende
toen er niks meer over was
dat lelijker was dan hij
bekeek hij zichzelf
een paar duizend keer en besloot:
ik ben oud

onder het minder wordende haar
en de diepere grauwe kloven
was het de dunner wordende huid
die meer nog dan zijn leeftijd
zijn lelijkheid liet doorschemeren:
die scheen naar buiten toe
van binnenuit

toen er geen cel meer over was
om mee te onthouden
noemde hij ieder boek te lang
en las zo heel veel zinnen niet
die hij wel had horen lezen
ik noem er xe9xe9n:
als je omlaagtrapt,
blijf je stilstaan,
en toch lijkt het alsof je omhooggaat

toen er geen mens meer over was
om weg te pesten
werd zijn woede bitter
tot er ook niemand meer was
die van hem hield
onder de mensen die hem
onvoorwaardelijk niet haatten
begon hij een rangorde

dochter twee kwam op plaats 1
dochter 1 kwam op plaats twee
zijn vrouw telde
al heel lang niet meer mee
liet hem al jaren
onvoorwaardelijk koud

toen er geen site meer was
die hem nog toeliet
werd hij meester
van zijn eigen web
doctor Who speaks
twenty-one languages
of loneliness

ik wilde
ik wilde dat je voor me stond,
op een zondagochtend,
tussen negen en elf

ik wilde dat je voor me stond
om tien uur op zondag voor m’n deur
die ik opendoe
en dat je daar staat
en ik je binnenlok

ik wilde dat we m’n gang door gingen,
m’n huiskamer,
m’n slaapkamer in
en daar

daar zou ik je in stukken slaan
in hele kleine stukken slaan
in steeds kleinere stukjes slaan
tot stof, tot fijnstof, poeder slaan
en je zou neerdalen op m’n bed
soms zou ik naar je blazen
je zou oplichten in het licht
en je zou ook overal en nergens zijn,
maar altijd van mij

dan weer veeg ik je blij bijeen
en op die berg spuug ik dan wat
als bindmiddel: een samenzijn
en ik kneedde je tot waar ik zo
behoefte aan had
dat kan van alles zijn

en als ik klaar was
jij uiteen viel
rondvloog in hervonden droogte
verdeelde ik je over zakjes
die legde ik dan in mijn kast
en ik zou altijd naar je ruiken

what then are we,
but clotted energy
which, slowed by time and space
was turned to mass
and which in turn, returns to
where it came from
when atoms all reshape
as life-forms fade

how much are we to know
of what wex92re made of
how much of why we die
or why wex92re born
when all we know for sure
is that our feelings
are all we know for now
for all we know

every thought
involves a future moment
or moments that,
long gone, are yet forlorn
and only what we feel
involves the present
and present things
are all we know for real

that much I know of truth,
known to all beings;
how much we are the core,
the light that loves
and never fades and always
gives us feeling
for as long as we shall live,
and then some more

X1, X2 = -wij xb1?wijxb2 - 4 ik jij

gedeeld door 2 mij

toen tussen twee geliefden
zoveel sterren geboren
werden, dat er gaten
verschenen om in te verdwijnen
zochten ze elkaar
in onschendbaarheid op

zij als muze
maakte hem tot kunstenaar
en zo werden ze beiden
door de wereld bemind
maar er was een verschil:
waar zij van niemand was
was hij van iedereen
      
‘is het niet prachtig
dat tussen iedereen
en niemand
mensen elkaarvindenx92
zei hij, zoals dat zijn taak was

en zij deed
alsof ze hem niet hoorde
want dat was de hare

Uit de chaos van mijn keus
en de chaos van mijn kunst
keer ik mij, opnieuw, tot jou

zo een naald zich naar de pool schuift
zo het hoofd zich naar het hart buigt
in wat de ziel aanschouwt

zo keer ik, verlang ik jou weer
zo verlang en keer ik weer

naar mijn lief, die door de chaos
waarheid brandt, mijn pad verlicht

Out of the chaos of my doubt

Out of the chaos of my doubt
and the chaos of my art,
I turn to you inevitably

Like a needle to the pole turns,
like the told mind to the soul turns,
in its uncertainty

So I turn and long for you
so I long for you and turn

to the love, that through my chaos
burns a truth and lights my path

(Merlyn Pyke)

in antwoord op iets waarin
x96god- een vraagstukis, of
in afwachting van waarop
x96ik- een antwoord ben

volgt nu een terugblik,
waarbij de afstand tot het
beginpunt toeneemt met
wat vooruit wordt gezet

zo terugziend zou daar zijn:
geen toekomst anders dan
nog heel veel meer verleden
noem het een tunnel van tijd

een punt in die zin dat je
hem erachter denkt;
een doorsnede ziet

het levensverhaal van de ontsnapte
negerslaaf gaat ongeveer zo:
bij zijn geboorte regende het katoenvlokken

toen hij acht werd kende hij de gewassen van de landstreek
uit zijn hoofd aan de hand van de vereiste plukkracht
zijn gevoel voor vrijheid begroef hij in de akker

op z’n twintigste ontkiemde het als
halmen van tarwe, dromen van graan
het liet te wensen over

zo jong al voerde hij gekscherende gesprekken
draadloze communicatie met een libel en heel soms
de omarming van een donkerder boom

met mijn oogstvermogen op de schroothoop
lag ik total loss gekotst
tussen de makkers in het oosterpark
 
als je die voert gangbangen ze zich een volksbeweging
sprak de retorische pater ooit
als ook: met ieder joch ook zoveel niet

onderworpen aan mijn eigen peristaltiek
denk ik 1. je bent zo dood als je je voelt
en 2. dat je jezelf vergeet dat komt erna